dinsdag 27 oktober 2009

Wenn das alles ist ...

Op het jaarlijkse International WV-HEDW Fraternization Tournament in Amsterdam is het toegestaan -of misschien wel gewenst- dat je tijdens een paar voetbalwedstrijdjes je tegenstanders een beetje kwetst, een beetje beledigt, of zelfs een beetje verwondt. Om daarna samen te drinken, te eten en te musiceren. En dan ga je weer naar huis in Schotland, Italië of Polen met de verwachting dat het volgend jaar in Amsterdam weer net zo leuk zal zijn. Eén van beste deelnemers is Rob. Niet alleen omdat zijn team vaak de beker mee naar Berlijn neemt. Ook omdat Rob voordat het eten, drinken en dansen begint één van de grootste zeurpieten is. Gelukkig blijkt nu dat Rob niet alleen scheidsrechters en organisatoren in Amsterdam kwelt.

dinsdag 20 oktober 2009

Beagle









De secretaressedag, het zoveelste geboorte- of sterfjaar van Mozart of Kennedy, de herdenking van de val van de muur: het gaat allemaal min of meer onopgemerkt voorbij. Maar niet het Darwin jaar.

Het begon meteen met een hoogtepunt: Andries Knevel die -een paar dagen voor de tweehonderdste geboortedag van Darwin- in het tv-programma 't Zal je maar gebeuren verklaarde dat hij er spijt van had dat hij zijn kijkers en kinderen altijd gefopt heeft met het scheppingsverhaal. Knevel 'gelooft' nu in de evolutieleer. Ruim een half jaar later verklaart Ellen van Wolde, hoogleraar Exegese van het Oude Testament, in haar oratie dat het zinnetje "In den beginne schiep God de hemel en de aarde" voortkomt uit een vertaalfout. In het tussenliggende half jaar is er haast geen dag voorbij gegaan zonder krantenartikelen over de schepping, Darwin of de evolutie.

En nu is er de fantastische VPRO serie Beagle, in het kielzog van Darwin. Op de clipper De Stad Amsterdam wordt de route van the Beagle nog eens over gedaan. Van tijd tot tijd stapt er een wetenschapper, kunstenaar of andere intellectueel aan boord. En een tijdje later verlaat die het schip weer. Tussen aan- en afmonsteren gebeurt er niets noemenswaardigs. We worden in de tussentijd via de televisieserie en een website nauwkeurig op de hoogte gehouden van temperaturen, windsnelheden, ziekte aan boord en dergelijke. De televisie recensenten beginnen zich af te vragen wanneer we nu eindelijk eens een uitkomst van het gepeins van de wetenschappers te zien krijgen. Jaren later, lijkt mij. In het beste geval. Het ontgaat hen dat we hier te maken hebben met een heerlijk ontspannen reisprogramma. Presentatie door de relaxte Lex Runderkamp in plaats van de altijd toch wat gehaaste Chris Zegers of Floortje Dessing.

zaterdag 17 oktober 2009

Baas Boven Baas


Transportmaatschappij Conexxion onderhoudt de busverbinding tussen Wageningen en Ede. Mocht je je erg gaan vervelen tijdens de 20 minuten lange rit: Connexxion zorgt voor entertainment op beeldschermen, alsof het een intercontinentale vliegreis betreft. De verstrooiende programma's worden afgewisseld met nieuwsberichten. Om onduidelijke reden wordt dit onderdeel verzorgd door de regionale Limburgse televisiezender L1TV. En dus gaat het vaak over Limburgse burgemeesters, wethouders, bouwprojecten en belangenverstrengeling.

Vandaag was het nieuws: "Rome begint bouw omstreden brug naar Sicilië". Ik kan er alleen maar naar gokken waarom dit project omstreden zou zijn: omdat een brug van Rome naar Sicilië ongeveer 400 kilometer lang moet zijn? Ja, de Italiaanse mafia is de Limburgse niet !

dinsdag 13 oktober 2009

Spring, Summer, Fall, Winter... and Autumn
















Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom. Deze filmtitel kende ik niet. Wel: Spring, Summer, Autumn, Winter... and Spring. Maar de DVD-verkoper verbeterde mij, waarna ik -in verwarring- de seizoenen en de titel helemaal door elkaar haalde: Spring, Autumn, Winter... and Fall. Waarom corrigeerde hij mij? Ik heb die film zelf in mijn bioscoop vertoond. Dan zal ik de titel toch wel kennen? Pas een tijdje later begreep ik dat ik een Australische kopie had vertoond met een titel die afwijkt van de internationale (Amerikaanse) titel: want in correct Engels.

zondag 11 oktober 2009

Het Vermoeden
















Op zondagochtend spreekt Annemieke Schrijver in Het Vermoeden met een gast over de betekenis van religie in zijn leven. Vaak zijn het interessante gesprekken. Tot een half jaar geleden vonden de gesprekken plaats op een passende, stemmige locatie: in een kerk. Maar Het Vermoeden is een televisieprogramma en geen radioprogramma, zal de producent hebben gedacht. Tegenwoordig zien we een raar blokhutachtig paviljoen. En alsof dat nog niet genoeg is wordt het gesprek gefilmd met een camera die rondrijdt, en die daarbij ook nog hindernissen (in de vorm van droogboeketten) moet ontwijken. Dat leidt nogal af van het gesproken woord, en dat is jammer.

Toevallig wordt op hetzelfde tijdstip op een andere zender het programma Business Class van Harry Mens uitgezonden, waar dezelfde opnametechniek wordt gebruikt. Een verschil is dat oud-bloembollenhandelaar Mens voor fleurige boeketten zorgt, en Annemieke Schrijver voor dor hout. Een ander verschil is dat het bij Business Class helemaal geen kwaad kan dat de aandacht wordt afgeleid van het gesproken woord.

vrijdag 9 oktober 2009

Nobelprijzen

Vandaag werd de Nobelprijs voor de Vrede toegekend aan Barack Obama, vanwege "zijn visie", "het geven van hoop" en "het scheppen van een nieuw klimaat".

Maar waarom is de Nobelprijs voor de Literatuur eerder deze week dan toegekend aan Herta Müller? Zij heeft toch al een boek geschreven, zelfs veel meer dan één?

Als de Nobelprijs voor de Vrede Obama toekomt, had de Nobelprijs voor Literatuur dan niet naar zanger/tekstdichter Spinvis moeten gaan ? In het nummer Smalfilm beschrijft hij zijn eigen schrijverschap: "Op het ogenblik zit ik heel even zonder werk, maar binnenkort begin ik aan mijn eerste boek".

donderdag 8 oktober 2009

Plastic Inzamelen

De gemeente Wageningen heeft vorige week een nieuwe stap gezet in de gescheiden inzameling van afval. Naast de bakken voor papier, gft-afval en glas staat nu een bak voor plastic. Het ingezamelde plastic afval zal volledig worden gerecycled in plaats van verbrand. Een geweldig initiatief. Daar doe ik graag aan mee. Maar hoe? Wat mag wel in de bak, en wat niet?

Er is huis-aan-huis een brief en folder verspreid. De aanhef van de brief schept meteen verwarring doordat er over 'kunststof' wordt gesproken. Verderop gaat het steeds over 'plastic verpakkingen'. Aha, het gaat dus niet alleen om de samenstelling van het materiaal, maar ook om de functie (verpakking). De reden hiervan blijft onduidelijk.

In de bijgevoegde folder wordt een opsomming gegeven van achttien (groepen van) producten die wel in de bak mogen. Daar gaat het schijnbaar niet meer om de aard van het materiaal, maar om de (voormalige) inhoud: pasta- en rijstzakken, snoepzakken, flessen van olie en azijn, plantenpotten, blisters van o.a. tandenborstels, en nog dertien andere groepen. Ik bak in olie uit een glazen fles, en ik snoep snoep uit een papieren zak. En het woord 'blister' ken ik niet in de Nederlandse taal; wel in het Engels met veel betekenissen, maar dan weer niet met een betekenis die ook maar iets met plastic of verpakking heeft te maken.

Dit lijkt misschien gezeur; de bedoeling is immers duidelijk, en sympathiek. Maar serieus: zojuist heb ik een lapje vlees van de supermarkt gebraden. Het zat in een groen bakje, afgedekt met een doorzichtige folie. Mijn gevoel zegt dat het afdekfolie wel 'plastic' is en het groene bakje niet, maar het zou ook net zo goed andersom kunnen zijn.

De oplossing van het probleem is simpel: druk op elk (onderdeel van) verpakkingsmateriaal af in welke afvalbak het terecht moet komen. Het goede voorbeeld wordt gegeven door de fabrikant van de enveloppen die ik gebruik om boeken te versturen. Op de enveloppen staat duidelijk en beeldend : 'paper' en 'PE-LD 4' scheiden en in aparte bakken gooien. Of 'polyethylene low density' in de Wageningse bak mag, weet ik overigens niet.

woensdag 7 oktober 2009

Beds Are Burning

Mariëtte Hamer schijnt haar positie als fractievoorzitter in de Tweede Kamer te danken aan haar voortreffelijke kwaliteiten als manager en onderhandelaar. Dat ze als fractievoorzitter ook het debat moet aangaan met Halsema, Kant, Pechtold en Wilders werd kennelijk op de koop toe genomen. Tot nu toe. Het dieptepunt voor de PvdA in de peilingen volgt kort op Hamers optreden bij de Algemene Politieke Beschouwingen.

De keuze om het nummer 15 Miljoen Mensen voor te dragen was nogal ongelukkig. Om de tekst van een reclamefilmpje voor een bank te kiezen, is in deze tijd nogal onnozel. En om een tekst te kiezen die gericht is tegen betutteling, lijkt me -juist als je de PvdA vertegenwoordigt- ook niet handig. Maar tenenkrommend was vooral de manier waarop ze de tekst opzegde.

Ik moest denken aan Peter Costello, de toenmalige Australische Minister van Financiën, die in november 2006 in het parlement de tekst van het nummer Beds Are Burning van de groep Midnight Oil voordroeg, onderwijl de houterige dansstijl van zanger Peter Garrett persiflerend. De tekst over genoegdoening aan de Aborigans werd door Costello misbruikt in een belastingkwestie. Garrett (toen inmiddels parlementslid, nu minister van Milieuzaken) keek vanuit de bankjes toe met een flauwe glimlach. Hij rook de kans al die Costello hem ging bieden om het debat over $ 42 miljoen belastinggeld op een eenvoudige manier winnend af te sluiten: "You've failed the audition".

dinsdag 6 oktober 2009

Gold Coast United
















Waar is Jason Culina toch gebleven? Vanuit Sydney was hij naar Nederland vertrokken, waar hij zich in tien jaar tijd ontwikkelde tot een onopvallende maar heel belangrijke middenvelder. Na zijn opleiding bij Ajax brak hij door bij FC Twente. In die tijd begon hij ook populair te worden in Australië, en debuteerde hij in het nationale team. Niet verwonderlijk dat PSV hem vervolgens aantrok: Culina was belangrijk in het Australische team onder coach Guus Hiddink, en werd dat ook bij PSV onder Hiddink. In Eindhoven werkte hij mee aan vier achtereenvolgende kampioenschappen. Maar waar is hij nu?

Culina blijkt afgelopen zomer PSV te hebben ingeruild voor Gold Coast United. Nooit van gehoord. Toen ik daar in de buurt woonde bestond er aan de Gold Coast geen fatsoenlijke voetbalclub. Even 'googlen': een onlangs opgerichte club, die meteen begonnen is in de A-league, en gevestigd is in Robina. Robina? Als mijn echtgenote op familiebezoek in Brisbane ging, bracht ik haar met de auto daar naar toe. Halverwege onze woonplaats Nimbin en Brisbane. Robina: een paar huizen en een winkelcentrumpje, tussen Surfers Paradise en de Pacific Highway. Maar ook met een stationnetje: het eindpunt van een doodlopend forensenlijntje van Brisbane naar de Gold Coast. Met dat treintje legde ze dan de laatste 100 km af.

En daar voetbalt dus een A-league team? In Robina blijkt een splinternieuw voetbalstadion met 27000 plaatsen te zijn gebouwd, pal naast het stationnetje. Op Google Earth is goed te zien dat er verder niets is veranderd: het stationnetje is niet aangepast, het stationspleintje is onveranderd, er zijn geen nieuwe wegen. Ik zie alleen een nieuw stadion, en een parkeerterrein. Als ik inzoom kan ik 678 parkeerplaatsen tellen. Niet genoeg voor de 5063 toeschouwers die vorige week Jason Culina zagen scoren in de topwedstrijd tegen Melbourne Victory. En helemaal niet genoeg voor de 27000 toeschouwers die het stadion kan ontvangen. De rest zal wel met het treintje komen.

Na negen wedstrijden staat Gold Coast United keurig tussen de traditionele top-drie: twee punten achter Sydney, een punt achter Melbourne Victory, en een punt voor Perth Glory.

zondag 4 oktober 2009

Venserpolder = Betondorp?


















Rond 1984 woonde ik in de Bijlmermeer. Ruime, goedkope flats in een mooie parkachtige omgeving, afgescheiden van het autoverkeer. Een smeltkroes van culturen. In veel flats waren de bewoners -veelal 'Bijlmer-pioniers' die er al vijftien jaar woonden- zeer tevreden. Andere flats kregen te maken met leegstaand, vervuiling en criminaliteit. Reden voor de ambtenarij om te benadrukken hoe slecht het ging met de Bijlmer. Een leger journalisten stortte zich daarna op de veronderstelde probleemwijk, waarna het imago van de buurt verpest was. Koren op de molen van de ambtenaren, die begonnen bomen om te hakken ('bomen creëren een onveilig gevoel') en erger. Veel van de tevreden bewoners hielden het toen al snel voor gezien. Nu, 25 jaar later, zijn niet alleen de bomen verdwenen, maar ook de meeste flats. Ervoor in de plaats zijn rijtjeshuizen gekomen met parkeerplaatsen voor de deur. De oude bewoners zijn vertrokken; de buurt wordt nu bewoond door een nieuwe, multiculturele middenklasse. Het project is geslaagd, het heeft wat gekost, maar de problemen zijn verdwenen.

Of toch niet? De ambtenaren hebben zich, gevolgd door een horde journalisten, nu op Holendrecht en Venserpolder -een kilometer verderop- gestort. Vandaag schrijven Karel Berkhout en Laura Starink in NRC Handelsblad over de problematiek. Een citaat: "De Venserpolder is in de jaren tachtig gebouwd in een oksel van Zuidoost. De saaie appartementenblokken doen denken aan Betondorp."

Volgens het colofon van NRC Handelsblad is Laura Starink 'algemeen verslaggever'. Tja, algemeen, dat is natuurlijk wel veel, dan zul je wel eens een foutje maken, je kunt niet overal van weten. Maar volgens datzelfde colofon is Karel Berkhout alleen belast met 'Amsterdam'. Misschien moet hij eens in Venserpolder en Betondorp gaan kijken. Als-ie durft.

woensdag 30 september 2009

Ten Canoes
















In de Volkskrant vandaag een verslagje van een bijeenkomst in Leiden. Minister Plasterk droeg daar de stoffelijke resten van vijf aborigins over aan twee leiders van de Bundjalung tribe. Die stoffelijke resten waren rond 1800, kort na de Engelse kolonisatie, van Australië naar Leiden getransporteerd voor 'wetenschappelijk onderzoek'. Het is de laatste tijd gebruikelijk om zulke dwalingen uit het verleden te herstellen. Zo werd onlangs uit hetzelfde museum in Leiden het hoofd (dat daar op sterk water stond) van een Ghanese koning teruggegeven aan Ghana.

Het was nogal verrassend om de foto van deze twee 'elders' in Leiden te zien. Ik ben een paar jaar geleden letterlijk naar de andere kant van de wereld verhuisd. Het was daar nogal wennen aan de Angelsaksische cultuur. Daarbinnen had je dan te maken met Italiaanse, Duitse, Nederlandse, Griekse, Chineze en Vietnameze gemeenschappen. En dan heb je daar, aan het andere eind van de wereld, uitgemoord en onderdrukt door de Britten, en daarna verdrongen door al die nieuwe immigranten, ook nog eens de Aborigans. Veelal in slechte omstandigheden wonend. Dan is het extra leuk om twee 'elders' die ik ken uit de plaatsen Casino en Lismore op deze foto terug te zien.

Ik heb met genoegen in de schaduw van Wollumbin gewoond, één van de grootste vulkanen. De beste kennismaking met de aboriginal cultuur is vast de film "Ten Canoes". De film verslaat één van de verhalen over de herkomst van de aborigins. En het is de eerste film ooit met alleen maar Aborigonal acteurs. Daarmee is het voor mij de meest indringende kennismaking met hun cultuur. Ik had de film graag willen zien in de omgeving waar hij is opgenomen, maar ik was toen, in 2006, in Amsterdam. Waar zag ik hem ? Tijdens de wereldpremiere: in Amsterdam !

(Ten Canoes, a film by Rolf de Heer and the people of Ramingining, Palace Films)

zondag 22 maart 2009

Milaan - San Remo

Bij mooie uitspraken van sporters denken we al gauw aan Johan Cruijff. Er zijn zelfs al verzamelbundels van zijn uitspraken samengesteld.
- "Toeval is logisch."
- "Vaak hebt iets in het leven waarschijnlijk een noodzaak."
- "Ik maak eigenlijk nooit fouten, want ik heb enorme moeite me te vergissen."
- "Als ik zou willen dat je het begreep, legde ik het wel beter uit."
- "Je gaat het pas zien als je het doorhebt."

Maar er is meer.

Jaren geleden verklaarde de zojuist verslagen favoriet na afloop van een marathon-schaatswedstrijd in een interview wat er was mis gegaan. De conditie was niet goed geweest, het weer was slecht geweest, er hadden scheuren in het ijs gezeten, de beslissende ontsnapping was onverwacht gekomen. "Alles was niks".

Vandaag vond de honderdste editie van de wielerkoers Milaan - San Remo plaats. NOS-commentator Maarten Ducrot (psycholoog, organisatieadviseur en oud-beroepswielrenner) voorzag de wedstrijd van commentaar. Tijdens de afdaling van de Passo del Turchino meldde hij: "Dit is een supertechnische afdaling. Ongelukken staan te popelen om hier te gebeuren".