dinsdag 31 januari 2012

Mensen met een beperking


Vandaag bezocht ik twee heel uiteenlopende bijeenkomsten in Wageningen. Verschillend van onderwerp, kwaliteit en sfeer.

Vanavond werden de ambitieuze plannen voor een groot nieuwbouw- en stadsverbeteringsproject gepresenteerd door de projectontwikkelaar in samenwerking met de gemeente. Geld noch moeite was gespaard. Aankondigingen in de krant, vertoning van een modern geproduceerde film met impressies van het project en meningen van betrokkenen, een inleiding door de verantwoordelijke wethouder, een toelichting door de architect .....
In zijn toelichting benadrukte de architect dat 'gastvrijheid' één van de peilers van het project is: hoe worden de bewoners en bezoekers van Wageningen verleid om naar de binnenstad te gaan en er te vertoeven ? Helaas (b)leek de architect niet bekend met de geschiedenis van de plannenmakerij voor de bereikbaarheid van het Wageningse centrum, zoals een eerder opgesteld (en afgewezen) masterplan voor de ontsluiting van de binnenstad vanuit het Noorden. Ook zat hij in zijn maag met vragen over de aantrekkingskracht op arriverende busreizigers en op van Renkum naar Rhenen v.v. voorbij rijdende automobilisten. Van discussies hierover en van de columns van stadsdichter Laurens van der Zee over dit onderwerp, had de architect kennelijk nooit kennis genomen. Met als gevolg dat de architect kribbig werd, en hij het talrijke publiek begon te verwijten dat het hem niet begreep.
Over gastvrijheid gesproken: jammer dat al die mannen in strakke pakken met mooie naamplaatjes op de revers niet op het idee waren gekomen om voor aanvang de apparatuur te testen, en om voor microfoons te zorgen en een aanwijsstok. De aanwezigheid van een gespreksleider zou de kwaliteit van de discussie vast ook ten goede zijn gekomen. De bijeenkomst begon daardoor niet alleen met vertraging en een genante vertoning van radeloze mannen met apparaten en stekkertjes, delen van de presentatie en de volgende discussie waren onverstaanbaar en onbegrijpelijk.

Eerder vandaag was ik bij de jaarlijkse vergadering van de bewoners van het appartementengebouw waarin ik woon, over het algemeen (hoog)bejaarde mensen. Een perfecte bijeenkomst dankzij een vlekkeloze verzorging en voorbereiding. De bijeenkomst vond plaats in een zaaltje van De Buurtse Bocht, een ontmoetingsplek gerund door patiënten van 's Heeren Loo. Nee, 'cliënten' moet je tegenwoordig zeggen, of 'mensen met een beperking'.

Ik weet niet zeker waar ik meer 'beperking' heb gezien: vanmiddag in De Buurtse Bocht, of vanavond in de Junushoff. Wel weet ik zeker waar ik meer 'gastvrijheid' heb gevoeld.

maandag 9 januari 2012

Functionaliteit

(De Gelderlander, 26-08-2011)

Ik meende altijd dat er ontwerpers aan te pas waren gekomen om moderne sportschoenen zó lelijk te kunnen produceren. Maar wat we zien, zijn kennelijk: de spieren, de bloedvaten en de zenuwen van de schoen.

zondag 8 januari 2012

Waterschappen


Japanse bezoekers aan Nederland zijn dikwijls erg geïnteresseerd in onze waterbouwkundige werken en in onze ingenieurs. Cornelis Lely is in Japan niet heel bekend, maar Johannis de Rijke is er een held. Groepjes Japanse toeristen dwaalden door zijn geboortedorp Colijnsplaat, op zoek naar sporen van zijn leven - tot een paar jaar geleden tevergeefs. Om aan die behoefte tegemoet te komen is er toen een beeld van De Rijke in Colijnsplaat neergezet .... door de Japanse gemeente Nagoya (!); een kleinere kopie van het metershoge beeld dat er in Nagoya al jarenlang staat.

Johannis de Rijke legde eind 19e eeuw belangrijke waterwerken aan in Osaka, Kyoto, Tokyo, Yokohama en Nagoya. Hij was een geziene gast van de keizer, die hem ook heeft geridderd, er is een museum aan hem gewijd, er staan standbeelden van hem. Maar veel Nederlanders kennen hem niet.

De afgelopen dagen hebben de Nederlandse waterkeringen zich weer goed geweerd tegen het hoge water en dreigende overstromingen in Groningen en Friesland. Japanse gasten zijn óók geïnteresseerd in hoe wij het waterbeheer organiseren. Maar veel Nederlanders weten niets van onze waterschappen en hoogheemraadschappen, en maken geen gebruik van hun stemrecht voor de verkiezing van de dijkgraaf en de heemraden. Terwijl we toch trots mogen zijn op onze oudste bestaande bestuursvorm -al acht eeuwen democratisch georganiseerd- : het enige echte 'poldermodel'.

Een paar jaar geleden zijn de verkiezingen ook opengesteld voor 'lijsten' en politieke partijen - naast (deskundige) personen. En nu dreigt er zelfs een kamermeerderheid te ontstaan voor het idee van de PVV om de waterschappen op te heffen en de taken onder te brengen bij de provincies. De gevolgen laten zich raden: de Vecht zal aan de Utrechtse oever schoner zijn, maar aan de Noord-Hollandse oever veiliger, een deel van het onderhoudsbudget zal worden overgeheveld naar wegonderhoud opdat we op dijkweggetjes 130 km/uur kunnen rijden, de dijken zullen het begeven, hele provincies zullen blank staan. En dat zullen we dan wijten aan de 'Islamitische tsunami'.

donderdag 5 januari 2012

Vriendelijk meisje

Mijn zoektocht naar een passende baan verloopt niet makkelijk. Verkeerde opleiding, te veel ervaring, te lage opleiding, te weinig ervaring, te hoge leeftijd, verkeerde sexe. En misverstanden, veel misverstanden.

Wat zou ik liever willen worden als ik groot ben: 'helpende' of 'verzorgende'?

Waarom bracht de eis van "overstijgend kunnen denken" die een werkgever stelde mij aan het twijfelen?

Waarom was de werkgever die "geen 8 tot 5 mentaliteit" wilde, ontevreden toen ik hem vertelde dat ik een '9 tot 5 mentaliteit' heb?

Ik had de moed al bijna opgegeven toen Gerdi Verbeet pleitte voor meer kamerleden met een lage opleiding én veel levenservaring. Er is dus nog een toekomst. In de Stad Wageningen leek zelfs al een advertentie te staan voor de functie van Voorzitter van de Tweede Kamer.

woensdag 4 januari 2012

Ede-Wageningen


Wat is het idee? Dat de gebruiker van het Openbaar Vervoer met een verrekijker reist? Of met een trapleer?


dinsdag 3 januari 2012

Bide Your Time ...

In september 2002 zette ik voor het eerst voet op Australische bodem. Na een reis van zo'n dertig uur arriveerde ik -met een enorme jetlag- in mijn hotel in Chinatown in Sydney. Ik kreeg daar voor het eerst in mijn leven een 'fortune cooky'. Ik brak het open, ontvouwde het papiertje, en las "This insert has a protective coating". Peinzend over de betekenis van deze mededeling stak ik het briefje bij me.

De volgende dag regende het pijpenstelen. Op straat was het een vrolijke boel. De televisie toonde doorweekte, juichende boeren. Het bleek de eerste regenbui in driekwart jaar te zijn. In een cafeetje bij Darling Harbour werd ik aangesproken door een leuke vrouw met een lekker Australisch accent: "Hi, I'm Debbie". Verrast stond ik op, ik schudde haar de hand en stelde me voor. Debbie bleek de serveerster te zijn. In de dagen na deze rare kennismaking met Australië en de Australische omgangsvormen, reisde ik over het platteland. Ik voelde me welkom in kleine dorpjes, ik verdwaalde in een bos met zwermen reuzenvleermuizen, ik zag een prieelvogel in actie. Ik besloot dat ik in Australië wilde blijven; hier zou ik mijn geluk vinden.

In mijn portefeuille vond ik het merkwaardige briefje terug: "This insert has a protective coating". Op de achterkant bleek nóg een tekst te staan: "Bide your time for success is near".

Ik heb het briefje negen jaar bij me gedragen. Mijn geduld raakt niet zo snel op ...

maandag 2 januari 2012

Bower Bird











Als het om de evolutie gaat, en om de wetenschappers die zich daar mee bezig houden, dan vindt je veel leuke verhalen in het oeuvre van Bill Bryson. En dan vooral in zijn boek Down Under omdat hij daar zijn vermogen om absurditeiten te herkennen toepast op het best mogelijke onderwerp: het absurde continent Australië.

Een van zijn mooiste verhalen: In 1931 werd in West Australië een insect gevonden, dat na analyse in het laboratorium de Nothomyrmecia bleek te zijn, een soort mier die al honderd miljoen jaar uitgestorven zou zijn. Diverse expedities in de volgende jaren slaagden er niet in het beestje nogmaals te vinden. Vijftig jaar later (dus honderd miljoen en vijftig jaar na zijn uitsterven) werd een ultieme poging gedaan om de mier terug te vinden. Ongeveer 800 mijl voor het bereiken van de vindplaats uit 1931 kregen de onderzoekers motorpech. En wat zagen ze daar naast hun auto rondkruipen? Nothomyrmecia!

Een paar dagen na mijn aankomst in Australië zag ik in een reservaat bij Coffs Harbour een groene vogel in een boompje neerkijken op een tafereel op de grond. Een zwarte vogel was daar een abstract kunstwerk aan het maken van blauwe papiertjes, balpennen, kroonkurken en andere gevonden voorwerpen: alles blauw. De oude man die ik in het park opgewonden aansprak, haalde zijn schouders op: "ja, zo probeert een Bower Bird mannetje nou eenmaal een vrouwtje te verleiden".

In het volgende jaar heb ik de enorme mazzel gehad om in het beekje voor mijn bioscoop een Platypus te zien, en om een paar honderd meter verderop te struikelen over een Echidna. Twee dieren waarvoor in de beschrijving van de dierenwereld geen plaats is: geen zoogdier en geen reptiel. Bovendien zo zeldzaam en schuw dat zelfs de meeste Australiërs ze niet kennen.

In dat jaar heb ik mijn geloof in de evolutieleer verloren. Zulke vergissingen kunnen alleen door een verstrooide Schepper gemaakt worden.

zondag 1 januari 2012

Utopia

Big Desert Wilderness
Blue Mountains
Butterfly Gorge
Cape Tribulation
Cockatoo Island
Daydream Island
Gold Coast
Great Barrier Reef
Great Dividing Range
Great Sandy Desert
Investigator Strait
Kangaroo Island
Lake Disappointment
Little Desert
Magnetic Island
Mount Magnet
Mount Magnificent
Mount Remarkable
Mount Surprise
Mount Warning
Ocean Shores
Organ Pipes National Park
Picnic Bay
Possession Island
Rainbow Beach
Rocky Cape
Sandy Cape
Serpentine Falls
Shark Bay
Snowy Mountains
Snowy River
Sunshine Coast
Surfers Paradise
Tamborine Mountain
Utopia