dinsdag 31 juli 2012

"... als door een trein overreden"

Merel Westrik (volgens Matthijs van Nieuwkerk 'een groot talent') mag een maand lang een televisieprogramma presenteren op het meest begeerde tijdstip, het 'time slot' van De Wereld Draait Door. 'Half 8 Live!', heet het. In de eerste aflevering had ze als gast Geert Wilders, de o-zo interessante man die zich haast nooit op televisie laat ondervragen, en helemaal niet in een rechtstreekse uitzending. Succes verzekerd ....... zou je denken. Het programma trok bedroevend weinig kijkers, werd bespot door de rescencenten en slecht beoordeeld door de kijkers.

'Ik voelde me als door een trein overreden', zei Merel Westrik vandaag in een interview met de Volkskrant.

Annemarie Grewel (wetenschapper, publicist, columnist, politcus, voorzitter universiteitsraad UvA, voorzitter NVSH, bestuurslid Ruud Wackers Academie, en nog veel meer) overleed in 1998 aan kanker. Tot de laatste dag bleef ze lid van de Eerste Kamer en van de Amsterdamse gemeenteraad. Bovendien was en bleef ze tot het laatst heel mededeelzaam over het verloop van haar ziekte. In een van de laatste interviews werd haar gevraagd: 'hoe is het om dood te gaan ?' Haar antwoord: 'weet ik niet, ik heb het nog nooit gedaan'.



maandag 30 juli 2012

Searching For The Young Soul Rebels

Rond 1980 waren we in Groningen goed bedeeld met popmuziek. Elke nacht kon je een rondje maken langs een aantal café's waar de betere lokale bands speelden: Boozy, Herman Brood, The Meteors, Phoney And The Hardcore waren toen mijn favorieten. Rond die tijd, en in die plaats, is het dan ook met mijn studie bergaf gegaan.
Maar dan had je ook nog Sterren in het Bos, een popfestivalletje dat elke zondagmiddag in de zomer in het Sterrenbos plaatsvond. Bij mijn weten de plek waar het langst het zestiger- en zeventigerjarensfeertje is volgehouden. In een park met een muziekkoepel naast een vijver kwamen elke week een paar duizend mensen samen om een merkwaardig gevarieerd programma te bekijken. Een Gronings bandje, een jazzband (soms grote sterren; Groningen was toen ook op jazzgebied top), dan een nieuwe opkomende band, en tenslotte een gearriveerde buitenlandse groep. Die nieuwe opkomende bands zijn natuurlijk het leukst. In 1980 speelde The Shirts als hoofdact in het Sterrenbos. Maar volgens mij zijn er niet veel mensen naar hen blijven kijken. Weggespeeld door het voorprogramma Dexy's Midnight Runners. Een stelletje maffe Engelsen die toen net hun eerste singeltje hadden uitgebracht, en die hun eerste buitenlandse tourtje naar Amsterdam en Groningen deden. Het was een warme zomerdag, maar de mannen hadden dikke jassen aan en mutsen op, ze renden het podium op en waren er haast niet meer weg te slaan. Later had Dexy's Midnight Runners een wereldhit met 'Come On Eileen', waarna het als een merkwaardig intellectueel, kunstzinnig folk bandje langzaam in de vergetelheid raakte. Een paar weken geleden verscheen de nieuwe CD van zanger Kevin Rowlands, die zich nu Dexys noemt: 'One Day I'm Going To Soar'. Leuk, maar zoals dertig jaar geleden wordt het nooit meer. Kijk maar:

zondag 29 juli 2012

Record

"Weer nieuw record rente Spanje", luidde een paginagrote kop in Telegtaafgrote letters in de Volkskrant van 24 juli 2012.

Ik verwachtte te gaan lezen hoe de recente ontwikkelingen in de Spaanse, Europese en mondiale economie de rente hadden opgedreven tot boven het historische niveau van na -pak hem beet- het uitbreken van de Spaanse burgeroorlog, een nederlaag van het Spaanse voetbalelftal of de verdrijving van de Visigoten. Niet zo'n verrassende kop dus.

Of toch ? In komkommertijd wordt er dikwijls geschreven over weerrecords. De warmste dag van het jaar, de warmste julidag van de laatste zeven jaar, de warmste donderdagochtend van deze eeuw, de warmste julidag van deze en de vorige eeuw, de warmste julidag sinds de uitvinding van de thermometer, ....

De Volkskrant drukte een grafiekje af waaruit blijkt dat het Spaanse record in de vorige veertien dagen dagelijks (of misschien wel elke minuut ?) werd verbeterd, nadat dat op heel veel voorafgaande dagen in deze zomer ook al was gebeurd. Een grafiek die wat weg heeft van de prestaties van polsstokhoogspringer Serge Boebka. Die had wel eens een slechte week, maar meestal verbeterde hij het wereldrecord wel weer met steeds een centimetertje, tien jaar lang.

Geen verrassende kop dus, wel verrassend dat-ie niet elke dag in de Volkskrant staat.























(De Volkskrant, 24 juli 2012)

woensdag 25 juli 2012

CD'tjes bestellen

De kans dat je nog een fijne grammofoonplatenwinkel in de buurt hebt wordt steeds kleiner. Dan maar via webwinkels bestellen ? Plato en Concerto (vroeger ook twee fijne platenwinkels) hebben van bol.com de volgende vervelende gewoonte overgenomen:

Ze voeren een grote catalogus van leverbare CD's, steeds met de vermelding van een (voorspelde) levertijd. Onderdeel van de bestelprocedure is on-line betalen. Het geld hebben ze dan vast binnen. De voorspelde levertijd verstrijkt. Soms krijg je een berichtje over vertraging, soms ook niet. Als je gaat zeuren, komt de aap uit de mouw. Ze zetten maar wat in die catalogus. Als je hebt besteld (en betaald) gaan ze eens informeren of de aangeboden CD ook leverbaar is. Als dat niet het geval is houden ze lekker lang je geld vast.

Dus bestel ik liever zelf (dicht)bij de leverancier. Dan kom je ook nog grappige, klantvriendelijke webwinkels tegen. Nou ja, klantvriendelijk ? Soms misschien wat overdreven !?


van: CD Baby loves Wilco
antwoorden op: orders@cdbaby.com
aan: wilcovanwelzen@gmail.com
datum: 4 februari 2009 19:33
onderwerp: Wilco - Your CD Baby Order! (#4605568)

Wilco -
Thanks for your order with CD Baby!

#### ORDER # 4605568 ######

Physical Items in this order:

=== Shipped Items ===
** Shipped on 2009-02-04: **
1 of LEEANN ATHERTON: Mama's House ($13.97 each)
1 of LEEANN ATHERTON: Every Day Dream ($13.97 each)
***************

=========================

SHIPPING: $9.56
GRAND TOTAL : $37.50 - US Dollars

Your CDs have been gently taken from our CD Baby shelves with sterilized contamination-free gloves and placed onto a satin pillow.

A team of 50 employees inspected your CDs and polished them to make sure they were in the best possible condition before mailing.

Our packing specialist from Japan lit a candle and a hush fell over the crowd as he put your CDs into the finest gold-lined box that money can buy.

We all had a wonderful celebration afterwards and the whole party marched down the street to the post office where the entire town of Portland waved "Bon Voyage!" to your package, on its way to you, in our private CD Baby jet on this day, Wednesday, February 4th.

I hope you had a wonderful time shopping at CD Baby. We sure did. Your picture is on our wall as "Customer of the Year." We're all exhausted but can't wait for you to come back to CDBABY.COM!!

Thank you, thank you, thank you!

Sigh...

--
CD Baby
the little store with the best new independent music

dinsdag 24 juli 2012

Fietsenstalling (Amersfoortse beelden 3)


















"Baadster en Torser" (Marius van Beek, Varkensmarkt, Amersfoort, 1984)

zondag 22 juli 2012

Beauty (Amersfoortse beelden 2)




"De Stier" (Thijs Trompert, Flierbeeksingel/Kamp, Amersfoort, 2011)

zaterdag 21 juli 2012

Leuke bovenbuurman ? (Amersfoortse beelden 1)






















Foto's van bewoners op de balkons van hun flatgebouw, tijdens de manifestatie Fotostad Amersfoort.

"Gekruiste blikken" (ArteGanza, Meridiaan, Amersfoort, 2012)

vrijdag 20 juli 2012

Station Groningen

't Is altijd weer een genot om als treinreiziger in Groningen aan te komen. Je wordt er verwelkomd door het prachtig gerestaureerde stationsgebouw.













De Groningers zelf genieten er minder van. De langdurige restauratie was nauwelijks klaar, of ze hadden hun mooie station goed verstopt achter een gezellig plein.

























N.B. eerder schreef ik eens iets over Rotterdam CS

donderdag 19 juli 2012

Henk en Ingrid

Een in scene gezet hoogtepunt in een twee jaar durende campagne, leidend tot een eclatante verkiezingsoverwinning in september ? Of toch gewoon een grappig -en onvermijdelijk- toeval, juist in een tijd dat Wilders' genootschap langzaam uit elkaar valt ?







(NRC Handelsblad, 18 juli 2012)

woensdag 18 juli 2012

Doorrijlaagte


Daar sta ik dan in mijn auto op de toerit tot een parkeergarage. Boven de ingang hangt een waarschuwingstekst: "Maximale doorrijhoogte 2 meter". Het formaat van de letters doet me vermoeden dat ik de waarschuwing serieus moet nemen.

Het is altijd lastig in te schatten hoe laag zo'n plafond nou eigenlijk is. En hier zit er ook nog een geniepig metalen randje boven het hek, onder het plafond. Dat scheelt toch gauw weer een paar centimeter. Achter me staat één auto te wachten.

Hoe hoog zou mijn auto eigenlijk zijn ? Eén meter tachtig ? Nee, als ik rechtop sta kan ik er makkelijk over heen kijken. Hooguit één meter zeventig, dus. Achter me sluit een tweede auto aan.

Je hoort wel eens verhalen over automobilisten die zo'n garage inrijden ("het paste makkelijk") en dan een verlichtingsarmatuur raken of hun dak openscheuren aan een ontluchtingskanaal.  Eigenlijk niet zo raar dat je die niet ziet, in het halfduister, nadat je net uit het zonlicht bent gekomen. Deze garage lijkt ook op een duistere grot. Achter me beginnen de wachtenden te claxoneren. Met z'n vieren durven ze wel.

Wat zou de ontwerper van het bord nou eigenlijk bedoeld hebben ? De twee omhoog wijzende pijlen associeer ik wel met 'hoogte', maar veel wijzer wordt ik er niet van. Het getoeter neemt toe.

De ontwerper heeft ook geen gemakkelijke opdracht gehad. De auto's hebben een 'hoogte' en de garage een 'laagte', zo lijkt hij gedacht te hebben. Maar dan hadden die pijlen omlaag moeten wijzen. En hij had ook zijn woorden beter moeten kiezen. De wachtenden achter me beginnen agressief te worden. Alle zeven.

Jammer dat ik geen smartphone hebt. Dan had ik nu even in de Van Dale de betekenis van 'doorrijhoogte' kunnen opzoeken. Vanwaar toch de agressie van de negen wachtenden ?

Maximale doorrijlaagte twee meter, dus ? En mijn autohoogte één meter zeventig ? Ik waag het er maar op. Gevolgd door een stoet ongeduldigen.

Het loopt goed af. Toch zou het prettig zijn als in de toekomst de MINIMALE doorrijhoogte van de parkeergarage zou worden vermeld. Dat zou mij een hoop gepieker besparen. En al die anderen -die zo'n waarschuwing kennelijk niet lezen of niet serieus nemen- een hoop wachttijd en ergernis.

dinsdag 17 juli 2012

De ANWB bakt ze bruin


















'Een beetje uit de tijd, zo'n discriminerend grapje in een foto-onderschrift', was mijn eerste gedachte.

Mijn tweede gedachte was: dat het aan mijzelf ligt dat ik het onderschrift meteen in verband breng met de huidskleur van de afgebeelde dame. Het zal wel een onschuldige verwijzing naar het onderwerp van het artikel zijn: de chocolaterie in Brugge.

Toch blijkt dat niet zo te zijn. Elk foto-onderschrift bij dit artikel verwijst écht naar die ene afbeelding. En het oubollige grapje 'Het heet niet voor niets Brugge' bij een foto van een brug, wijst op de simpele humor van de journalist of redacteur.

'Een beetje uit de tijd, zo'n discriminerend grapje in een foto-onderschrift', dus, toch.

(De Kampioen, juli/augustus 2012)

maandag 16 juli 2012

Toedeloetjes

Een jonge vrouw op straat nam afscheid van een vriendin met de woorden "Nou, toedeloetjes, hè ?"

Niet haar keuze van het woord 'toedeloetjes' verbaasde me het meest, maar haar vraag om een bevestiging. Hoe verwachtte ze dat het gesprek verder zou verlopen ?

"Nou, toedeloetjes, hè ?"
"Inderdaad. Dat kun je wel zeggen. Ja."

"Nou, toedeloetjes, hè ?"
"Ik zal het mij ter harte nemen."

"Nou, toedeloetjes, hè ?"
"Ik weet het zo net nog niet."